Κορυφαίος θεσμός για το μηχανοκίνητο αθλητισμο παραμένει το ERC

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή του πρωταθλήματος με όλους τους πρωταθλητές από το Helmut Polensky το 1953 μέχρι τον Alexey Lukyanuk το 2018

90

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλι είναι ένα πρωτάθλημα αγώνων αυτοκινήτου που διοργανώνεται κάθε χρόνο στην Ευρωπαϊκή ήπειρο από την Διεθνή Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA) και παραμένει ένας κορυφαίος θεσμός για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.

05 GRZYB Grzegorz (POL), WROBEL Jakub (POL), RUFA SPORT, Skoda Fabia R5, action during the 2018 European Rally Championship Rally Poland at Mikolajki from September 21 to 23 – Photo Thomas Fenetre / DPPI

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλι επιχειρούμε σήμερα από την ίδρυση του την καθιέρωση και μετεξέλιξη του. Αναλυτική ιστορική αναδρομή σίγουρα και είναι αδύνατο να καταγράψουμε στο σημερινό μας αφιέρωμα αλλά να είσται σίγουροι ότι συγκεντρώνοντας στοιχεία και αξιολογόντας τα θα επανέλθουμε σε μεταγενέστερο στάδιο.


Ο Ιταλός Maurizio Preliasgo από τη συμμετοχή του στο Ράλι Κύπρος το 1985 που προσμετρούσε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλι

Αξίζει όμως να αναφέρουμε ότι μέρος της ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλι αποτέλεσε από τα σπάργανα του ην δεκαετία του ’70 και συνεχίζει να αποτελεί το Ράλι Κύπρος και αρκετές είναι οι χρονιές που ανάδειξε τον ευρωπαίο πρωταθλητή.

Από τον αγώνα του 1956 στην φινλανδία, σέρβις στο αυτοκίνητο του Osmo Kalpala.

Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1953 και από τότε πραγματοποίησε αγώνες σε πάνω από 60 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες, εναλλάσσοντας αγώνες από άσφαλτο σε χώμα.

Είναι το πρώτο υπερεθνικό πρωτάθλημα ράλι που διοργανώθηκε στο κόσμο και αποτέλεσε τον «προπομπό» του WRC και επομένως το παλαιότερο στην ιστορία των αγώνων.

Όταν το 1973 έγινε για πρώτη φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι κατασκευαστών συμπεριλαμβάνοντας στις τάξεις του τους πιο φημισμένους από τους αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ήταν αρκετοί εκείνοι που σκέφτηκαν ότι το ERC θα έχανε πλέον την αξία του και σταδιακά θα εκφυλιζόταν.

Γρήγορα όμως αντιλήφθηκαν πως έκαναν λάθος αφού οι μεγάλοι οδηγοί και τα σπουδαία αυτοκίνητα δεν έλειψαν από τις εκκινήσεις των αγώνων και ιδιαίτερα στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70. Μάλιστα κέρδισαν ειδικές διαδρομές νίκες και πρωταθλήματα καταξιωμένοι οδηγοί  όπως οι Sandro Munari και Bernard Darniche αλλά και άλλοι πολλοί.

Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ράλι άντεξε στον χρόνο και το 2012 είχε 60 αγώνες. Το 2013 ανανεώθηκε με τη συγχώνευση του με το Intercontinental Rally Challenge.

Από το 1953 που έγινε το πρώτο πρωτάθλημα και μέχρι την εμφάνιση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κατασκευαστών το 1973 και του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Οδηγών το 1979 από μια διακεκριμένη σειρά αγώνων έρχισε να χάνει κάπως τη σημασία του.

Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν μια τυπική χρονιά του ERC χαρακτήριζε τους αγώνες και από το 1974 ήταν διαβαθμισμένοι σε διαφορετικούς συντελεστές (1, 2, 3, 4) που πολλαπλασιάστηκαν με τα πρωταθλήματα κάτι που το έκανε κουραστικό.

Ακολούθησε η αλλαγή των συντελεστών σε 2, 5, 10 και 20 που και πάλι δεν βελτίωσε την κατάσταση έτσι ώστε το ERC ήταν περισσότερο μια σειρά αγώνων για τους διοργανωτές παρά ένα ενδιαφέρων πρωτάθλημα για τους οδηγούς.

Μια πρώτη βελτίωση πραγματοποιήθηκε το 2004 όπου ο αριθμός που προσμετρούσαν για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήτα αυτοί που είχαν συντελεστή 20 ενώ οι άλλοι αγώνες της σειράς έγιναν μέρος των περιφερειακών “Ευρωπαϊκών Ράλι Cup”.

Με τα χρόνια οι αγώνες μειώθηκαν στους 12 ακολούθως στους 10 και φτάσαμε στους 8 με μια σαφέστερη δομή.

Μεταξύ του 2007 και του 2011 ο οδηγός έπρεπε να εγγραφεί για τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και έτσι μόνο οι εγγεγραμμένοι οδηγοί θα μπορούσαν να κερδίσουν βαθμούς ERC κρατώντας τους ντόπιους οδηγούς να παίρνουν όλους τους βαθμούς κατάταξης παρά το γεγονός ότι δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Οι εγγεγραμμένοι οδηγοί ήταν επίσης υποχρεωμένοι να λάβουν μέρος σε ένα ελάχιστο αριθμό αγώνων.

Από το 2013 μετά την συγχώνευση του ERC με το IRC (Intercontinental Rally Challenge} ο γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Eurosport είναι ο υποστηρικτής και προωθητής του αγώνα.


Ο Γερμανό Walter Rohrl 1974 με Opel Ascona A

Αναλυτικά ποιο κάτω δημοσιεύουμε τους Ευρωπαίους Πρωταθλητές Ράλι από το 1953 μέχρι και σήμερα και μέσα από το μακρύ αυτό κατάλογο βλέπουμε  και δυό πρωταθλητές το  τεραστίου διαμετρήματος Γερμανό Walter Rohrl 1974 με Opel Ascona A και τον Ιταλό Miki Biasion 1983 με Lancia Rally 037 που μετέπειτα έγιναν «πρώτα βιολιά» και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι με τα ονόματα τους να είναι καταγραμμένα στο Hall of Fame του αθλήματος της FIA

Ο Ιταλός Miki Biansio από την παρουσία του στο πρωτάθλημα του 1983

1953 Helmut Polensky (GER)      Porsche 356 Coupe / Fiat 1100

1954 Walter Schluter (GER)         DKW 3-6 F91 Sonderklasse

1955 Walter Engel (GER)               Mercedes-Benz 300SL

1956 Walter Schock (GER)            Mercedes –Benz 220 / Mercedes-Benz 300 SL

1957 Ruprecht Hopfen (GER)      Borgward Isabella / Saab 93

1958 Gunnar Andersson ( S)        Volvo PV 444 / Volvo 544

1959 Paul Coltelloni (F)                 Alfa Romeo Giulietta TI / Citroen ID 19

1960 Walter Schock (GER)            Mercedes –Benz 220 SE

Ο Ιταλός Sundro Munari σε ώρα δράσης το 1973

1961 Hans – Joachim Walter (GER)           Porsche 356 Carrera Coupe

1962 Eugen Bohringer (GER)       Mercedes-Benz 220 SE

1963 Gunnar Andersson ( S)        Volvo 122 S / Volvo 544

1964 Tom Trana (S)                          Volvo 544 S

1965 Rauno Aaltonen (FIN)         BMC Mini Cooper S

1966 G1 Lillebror Nasenius (S)   Opel Rekord

 G2 Sobieslaw Zasada (POL)        BMC Mini Cooper S / Steyr-Puch 650TR

G3 Gunter Klass (GER)                    Porsche 911

1967 G1 Sobieslaw Zasada (POL) Porsche 911 S / Porsche 912

G2 Bengt Soderstrom (S)              Lotus Cortina

G3 Vic Elford (UK)                            Porche 911S

1968 Pauli Toivonen (FIN)            Porsche 911T

1969 Harry Kallstrom (S)               Lancia Fulvia Coupe 1.3 HF / Lancia Fulvia Coupe 1.6 HF

1970 Jean –Claude Andruet (F) Alpine A110 1600

1971 Sobieslaw Zasada (POL)     BMW 2002 TI

1972 Raffaele Pinto (ITL)              Fiat 124 Sport Spider

1973 Sandro Munari (ITL)              Lancia Fulviacoupe 1.6 HF

1974 Walter Rohrl (GER)               Opel Ascona A

1975 Maurizio Verini (ITL)            Fiat Abarth 124 Rally

1976 Bernard Darniche (F)           Lancia Stratos HF

1977 Bernard Darniche (F)           Lancia Stratos HF

1978 Tony Capello (ITL)                                 Lancia Stratos HF

1979 Jochi Kleint (GER)                  Opel Ascona B/ Opel Kadett GTE

1980 Antonio Zanini (ESP)            Porsche 911 SC / Ford Escort RS 1800

1981 Adartico Vudafieri (ITL)      Fiat 131 Abarth

1982 Antonio Fassina (ITL)           Opel Ascona 400

1983 Miki Biasion (ITL)                   Lancia Rally 037

Ο Ιταλός Carlo Capone από τον τεχνικό έλεγχο του Rothmans Cyprus Rally 1984

1984 Carlo Capone (ITL)                Lancia Rally 037

1985 Dario Cerrato (ITL)                Lancia Rally 037

1986 Fabrizio Tabaton (ITL)          Lancia Delta S4

1987 Dario Cerrato (ITL)                Lancia Delta HF 4WD

1988 Fabrizio Tabaton (ITL)          Lancia Delta HF 4WD / Lancia Delta Integrale

1989 Yves Loubet (F)                      Lancia Delta Integrale

1990 Robert Droogmans (B)        Lancia Delta Integrale 16V

1991 Piero Liatti (ITL)                     Lancia Delta Integrale 16V

1992 Erwin Weber (GER)               Mitsubishi Galant VR-4

1993 Pierre-Cesar Baroni (F)       Lancia Delta Integrale 16V / Ford Escort RS Cosworth

1994 Patrick Snijers (B)                  Ford Escort RS Cosworth

1995 Enrico Bertone (ITL)             Toyota Celica Turbo 4WD

1996 Armin Schwarz (GER)           Toyota Celica GT-Four ST205      

1997 Krzystof Holowczyc (POL)  Subaru Impreza 555

1998 Andrea Navarra (ITL)            Subaru Impreza 555

1999 Enrico Bertone (ITL)             Renault Megane Maxi

2000 Henrik Lundgaard (D)          Toyota Corolla WRC

2001 Armin Kremer (GER)            Toyota Corolla WRC

2002 Renato Travaglia (ITL)          Peugeot 206 WRC

2003 Bruno Thiry (B)                       Peugeot 206 WRC

2004 Simon Jean-Joseph (F)        Renault Clio S1600

2005 Renato Travaglia (ITL)          Mitsubishi Lancer Evolution VII/ Renault Clio S1600

2006 Giandomenico Basso (ITL) Punto Abarth S2000

2007 Simon Jean-Joseph (F)        Citroen C2 S1600 / Citroen C2 R2

2008 Luca Rossetti (ITL)                 Peugeot 207 S2000

2009 Giandomenico Basso (ITL) Abarth Grande Punto S2000

2010 Luca Rossetti (ITL)                 Abarth Grande Punto S2000

2011 Luca Rossetti (ITL)                 Abarth Grande Punto S2000

O Alexey Lukyanuk από την παρουσία του στην Κύπρο το 2017

2012 Juho Hanninen (FIN)            Skoda Fabia S2000

2013 Jan Kopecky (CH)                   Skoda Fabia S2000

2014 Esapekka Lappi (FIN)           Skoda Fabia S2000

2015 Kajetan Kajetanowicz (POL)             Ford Fiesta R5

2016 Kajetan Kajetanowicz (POL)             Ford Fiesta R5

2017 Kajetan Kajetanowicz (POL)             Ford Fiesta R5

2018 Alexey Lukyanuk (RUS)                       Ford Fiesta R5

Από τρείς νίκες

1 Kajetan Kajetanowicz (POL) (2015-2016- 2017)

2 Luca Rossetti (ITL) (2008-2010-2011)

3 Sobieslaw Zasada (POL) (1966 – 1967 -1971)

Από δυό νίκες

1 Giandomenico Basso (ITL) (2006 – 2009)

2 Simon Jean-Joseph (F) (2004 – 2007)

3 Renato Travaglia (ITL) (2002 – 2005)

4 Enrico Bertone (ITL) (1995 – 1999)

5 Fabrizio Tabaton (ITL) (1986 -1988)

6 Dario Cerrato (ITL) (1985 – 1987)

7 Bernard Darniche (F) (1976 – 1977)

8 Walter Schock (GER) (1956 – 1960)

9 Gunnar Andersson (S) (1958 – 1963

ΠΗΓΗ: wikimedia – GarHistory – Αρχείο