Μισό αιώνα Sigma GP by Pininfarina

16

Η αυτοκινητοβιομηχανία μας έχει συνηθίσει συχνά σε σχεδιαστικές κατασκευαστικές καινοτομίες, σκαρώνοντας πρωτότυπα οχήματα που τις περισσότερες φορές λες και έχουν ξεπηδήσει από σελίδες επιστημονικής φαντασίας.

Αφήνει ελεύθερους τους μηχανικούς και τους σχεδιαστές να οραματιστούν το μέλλον και καταλήγουν σε τετράτροχα επικών προδιαγραφών.

Υπάρχουν όμως και αυτοί που λένε συχνά ότι τα πρωτότυπα οχήματα (Concept Cars) δημιουργούνται με υλικά που φτίχνονται τα όνειρα και μπορεί να έχουν απόλυτο δίκιο.

Από ακραίες δημιουργίες που προορίζονται μόνα για μόστρα και  designs που αφήνουν κάθε έννοια λογικής και μέτρου μέχρι σαφώς πιο «γήινες» συλλήψεις και διακριτικά concepts που θα μπορούσαν πράγματι να πατήσουν δρόμο. Αυτά τα πρωτότυπα είναι μια γενναία δόση αυτοκινητιστικής μαγείας που σπάνια συναντάς Τα πρωτότυπα μοντέλλα παρουσίαζουν και μια σειρά από τεχνολογικών προτάσεων που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια, με τη τάση της αυτοκινητοβιομηχανίας του μέλλωντος με νέα υλικά κ.α.

Αξίζει δε τον κόπο να αφιερώνουμε λίγο χώρο και χρόνο σε αυτά τα πρωτότυπα που συνεχίζουν να ζούν στη ζωντανή ιστορία του βιομηχανικού σχεδιασμού.

Ένα από αυτά τα πρωτότυπα είναι και αυτό που σας παρουσιάζουμε σήμερα που έκανε την εμφάνιση του πριν από μισό αιώνα.

Ναι πριν 50 χρόνια παρουσιάστηκε ένα πρωτότυπο επαναστατικό μονοθέσιο που αποτελούσε πρόταση για την ασφάλεια των πιλότων της Formula 1.

Όλα αυτά έγιναν στις 13 Μαρτίου το 1969 όταν το Sigma Grand Prix έκανε το ντεμπούτο του για πρώτη φορά στα μάτια των φίλων του αυτοκινήτου στο Σαλόνι της Γενεύης. Ουσιαστικά ήταν ένα πρωτότυπο, το οποίο ποτέ δεν προοριζόταν να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1. Η κύρια πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του, ήταν το γεγονός ότι πολλοί οδηγοί των Grand Prix έχασαν τη ζωή τους σε ατυχήματα, λόγω των χαμηλών προδιαγραφών ασφαλείας.

To μονοθέσιο χτίστηκε το 1969, σε συνεργασία με τον Pininfarina και την ετήσια έκδοση αυτοκινήτου Revue Automobile, με την υποστήριξη του Enzo Ferrari, της Fiat και της Mercedes και εξακολουθεί ακόμη να εντυπωσιάζει, όπου κι αν εμφανίζεται.

Το όνομα του αυτοκινήτου επιλέχθηκε από το ομώνυμο concept ενός πολύ όμορφου sedan με συρόμενες πόρτες που είχε παρουσιάσει το studio Pininfarina το 1963, ενσωματώνοντας τις καλύτερες προδιαγραφές ασφαλείας της εποχής του. Το βάρους 590 κιλών Sigma σχεδιάστηκε από τον Paolo Martin. Ήταν βασισμένο στην Ferrari 312, από την οποία δανειζόταν και τον κωδικοποιημένο ως 255C τρίλιτρο V12 κινητήρα, ισχύος 436 ίππων. Τα νέα πρότυπα ασφαλείας που έφερε το μονοθέσιο ήταν άφθονα, ορισμένα μάλιστα μπορούσες να τα χαρακτηρίσεις καινοτομικά. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονταν μια κάψουλα επιβίωσης για τον πιλότο, δεξαμενές καυσίμου πολλαπλών στρώσεων κατασκευασμένες από πλαστικό υλικό και σύστημα αυτόματης πυρόσβεσης. Το πρωτότυπο αυτοκίνητο βρίσκεται ακόμη στην ιδιοκτησία του studio Pininfarina και σχεδόν κάθε χρόνο κοσμεί το oύτως ή άλλως εντυπωσιακό περίπτερό του στις μεγαλύτερες διεθνείς εκθέσεις.

Γεννημένος τον Μάιο του 1943 στο Τορίνο, ο Paolo Martin έκανε μεγάλη καριέρα στον σχεδιασμό αυτοκινήτων και όχι μόνο, αφού στο portfolio του περιλαμβάνονται επίσης ταχύπλοα σκάφη και μοτοσικλέτες. Οι Michelotti, Bertone, Pininfarina και Ghia έχουν να μας πουν πολλά για τις δεξιότητές του, καθώς δημιούργησε για λογαριασμό τους σχήματα που άφησαν εποχή και πέρασαν στην Ιστορία. Η λαμπερή σταδιοδρομία του ξεκίνησε στο Studio Tecnico Michelotti το 1960, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1967. Τη χρονιά εκείνη άρχισε τη συνεργασία του με την Carozzeria Bertone, η οποία κράτησε μόλις ένα χρόνο, αφού το 1968 ανέλαβε επικεφαλής του Τμήματος Styling στο γραφείο Pininfarina. Τέσσερα χρόνια αργότερα αποδέχτηκε την πρόταση του Alejandro De Tomaso για τη θέση του διευθυντή σχεδιασμού της Carrozzeria Ghia, την οποία διατήρησε ως το 1976.

Σημαντικότερες εμπνεύσεις του είναι αναμφίβολα οι Dino Berlinetta Competizione, Ferrari Modulo concept, Fiat 130 Coupé και Rolls-Royce Camargue. Ωστόσο, έχει να επιδείξει και δεκάδες άλλες δημιουργίες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουμε την Lancia Beta Montecarlo, το Peugeot 104 και το Triumph Spitfire, το οποίο υλοποίησε από κοινού με τον Giovanni Michelotti. Μετά την αποχώρησή του από την Ghia ίδρυσε το δικό του ανεξάρτητο γραφείο σχεδιασμού, με έδρα το Τορίνο, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη διακεκριμένων πελατών (Fiat, Nissan, BMW, Subaru, Piaggio, Moto Guzzi, Gilera).